Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Στιγμές γαλήνης

August 17: Q...quietude

Να γίνεσαι μικρό πλεούμενο 
"στη θάλασσα εκεί τη ρηχή και την ήμερη, 
στη θάλασσα εκεί την πλατιά, τη μεγάλη"
όπως περιγράφει ο Κωστής Παλαμάς τη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου, και να αφήνεσαι να σε λικνίζει απαλά η γαλήνη των ήρεμων νερών, γνωρίζοντας ότι θα φτάσει πάλι η ώρα που ο ίσκιος σου θα γλιστράει πάνω τους ανοίγοντας καινούρια μονοπάτια στην απεραντοσύνη τους.

August 16: P...peaceful

Να γίνεσαι παιδί και να είναι καλοκαίρι...να ρίχνεις την πετονιά να πιάσεις όνειρα και να γλυκαίνεις τις παιδικές σου πίκρες στο βάζο με το γλυκό του κουταλιού της μαμάς...

August 10: J...jar, jam 


Να έχεις στο βλέμμα σου όλη την αθωότητα και τη σοφία της ζωής ταυτόχρονα...
August 11: K...kitten

Να ξέρεις να περιμένεις...
August 12: L...lake

...αλλά να μη χάνεις ποτέ τη μαγεία απ' τα μάτια σου...

August 13: M...magic moment

Να αναγνωρίζεις την ομορφιά και να χάνεσαι στην ιστορία...

August 14: N...Nafpaktos Greece

...αλλά να μην αφήνεις το ποτάμι να σε παρασύρει όπου θέλει αυτό...

August 18: R...river

...κι έτσι κυρίαρχος να φτάνεις στη θάλασσα, έτσι δυνατός να βγαίνεις στ' ανοιχτά! 

August 19: S...sea


Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

Από κορμό σε μωσαϊκό κι από μωσαϊκό σε κορμό, μια σοκολάτα δρόμος...

Με τον κορμό, ή μωσαϊκό, ή σαλάμι έχω πειραματιστεί πολλές φορές καθώς είναι ένα από τα αγαπημένα γλυκά της κόρης μου.
Από την παλιά εκείνη συνταγή που περιείχε κι αυγά, τη σκέφτομαι σήμερα κι ανατριχιάζω, μέχρι δεν ξέρω κι εγώ ποια. Όποια συνταγή μου έκανε κλικ τη δοκίμαζα. Εντάξει δε λέω, καλές ήταν όλες και τρώγονταν χωρίς παράπονα, αλλά....υπήρχε βλέπετε ένα ακαθόριστο αλλά, που με έκανε να συνεχίσω να ψάχνω!
Ώσπου έπεσα πάνω στον Άκη Πετρετζίκη και στη συγκεκριμένη συνταγή, κι έκτοτε αποφάσισα να το κάνω μόνο όπως ο Άκης, μια και το όνομά του είναι εγγύηση για το καλύτερο αποτέλεσμα.
Αυτό το δηλώνω υπεύθυνα, μια και ό, τι συνταγή του έχω φτιάξει μέχρι τώρα βγαίνει υπέροχη, αφήστε που ο γιος μου ακόμα παραμιλάει για τα λαζάνια του με μανιτάρια (by Akis πάντα, μην ξεχνιόμαστε)!


Ο Άκης προειδοποιεί πως η δυσκολία σε αυτό το γλυκό είναι στο να συγκρατηθείς, ώστε να μην φας τα υλικά καθώς το φτιάχνεις. Και πράγματι πρέπει να επιδείξεις σιδερένια θέληση και αυστηρή πειθαρχία για να το καταφέρεις αυτό. 
Εγώ δεν τα κατάφερα, το ομολογώ! 

Παρόλα αυτά 200 γραμμάρια σοκολάτα και 150 γραμμάρια κρέμα γάλακτος με 35% λιπαρά, μπήκαν στο μπολ και βρήκαν το δρόμο για τα μικροκύματα, όπου έμειναν σκεπασμένα με μεμβράνη για ένα λεπτό στα 700 watt.
Μόλις βγήκαν από εκεί με λίγο ανακάτεμα ενώθηκαν πανεύκολα για να δώσουν μια εκπληκτική γκανάζ σοκολάτας!


 Σ' ένα άλλο μπολ μπήκαν 250 γραμμάρια βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου, 100 γραμμάρια ζάχαρη άχνη και 50 γραμμάρια κακάο για να δώσουν τη δική τους σοκολατοπαραμυθένια εκδοχή.
Όταν την έδωσαν, αφού ανακατεύτηκαν καλά δηλαδή, η γκανάζ, λίγο κονιάκ και 275 γραμμάρια μπισκότα τύπου πτι μπερ κομμένα στη μέση δεν άντεξαν τον πειρασμό και με τη σειρά που αναφέρονται βούτηξαν χωρίς δεύτερη σκέψη στο δικό τους μπολ, για να ζήσουν όλοι μαζί happily ever after. Χμμ...δηλαδή σιγά μη ζήσουν πολύ και σίγουρα όχι για πάντα, αλλά αυτό είναι άλλο! 
Προς το παρόν τα αφήνουμε στην πλάνη τους και πριν συνεχίσουμε, τρέχουμε εδώ, γιατί σε αυτό το σημείο, λίγο πριν δηλαδή, καθόλου μετά, ο Άρης δίνει ένα μυστικό συστατικό που απογειώνει τον κορμό και τον στέλνει, μαζί με μας πάντα, σε άλλη διάσταση!


Αφού είδατε και το μυστικό, τώρα δε μένει παρά να πάρουμε μια λαδόκολλα και να τυλίξουμε το μωσαϊκό μας, προσπαθώντας εννοείται να το κάνουμε να μοιάζει με κορμό και να το βάλουμε στην κατάψυξη.


Είμαι σίγουρη πως (και) με τη βοήθεια του Άκη θα φτιάχνουμε από δω και πέρα τον πιο νόστιμο κορμό, ή μωσαϊκό, ή σαλάμι!

Χρόνια Πολλά!

Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Της θάλασσας οι θησαυροί


Η παραλία είναι τεράστια. Ψάχνουμε εκείνο το σημείο που πριν χρόνια οι φίλοι μας έστηναν τη σκηνή τους και εμείς τους επισκεπτόμασταν. Το βρίσκουμε εύκολα. Είναι τόσο όμορφα εδώ, τόσο γαλήνια, τόσο ερημικά. Εμείς και η θάλασσα. Στο βάθος με δυσκολία διακρίνονται άλλες παρέες έτσι όπως τις μαρτυράνε οι πολύχρωμες ομπρέλες τους. Περνάμε τους αμμόλοφους και η μυρωδιά της θάλασσας μας φτιάχνει αμέσως το κέφι. Όπως προχωράω κλείνω τα μάτια και αφήνω τη θαλασσινή αύρα να με τυλίξει, να με παρασύρει στο δικό της κόσμο. Η άμμος καίει κάτω από τα πόδια μου και είναι σαν να γεμίζω ξαφνικά με μια πρωτόγνωρη ενέργεια. 
Ανοίγω τα μάτια κι αντικρίζω τον ουρανό, τη θάλασσα, τους αγαπημένους μου. Για λίγο ξεχνιέμαι και τίποτα άλλο δεν υπάρχει στον κόσμο. Μένω να αιωρούμαι στο όνειρο. Η φύση γύρω μας ολοζώντανη κι επιβλητική στην άγρια ομορφιά της.


Η πρώτη βουτιά, κάθαρση κι ευλογία μαζί. Βυθίζομαι στο νερό απολαμβάνοντας το χάδι του. Οι ήχοι χάνονται και το βουητό της θάλασσας μου ψιθυρίζει τα πιο όμορφα μυστικά.
Βγαίνω μόλις μου τελειώνει η ανάσα και ρουφάω άπληστα τον πελαγίσιο αέρα. Στο βάθος ένα ιστιοφόρο με τα λευκά του πανιά ανοιχτά σκίζει τα νερά.


 Στην αμμουδιά η θάλασσα απλώνει τους θησαυρούς της. Αποκαλύπτει μόνο όσα θέλει να δω, από εκείνα που κρύβει στα βάθη της. Με καλεί να διαλέξω μερικούς.
Περπατάω στην υγρή άμμο, με το απαλό κυματάκι να μου χαϊδεύει τα πόδια, θαυμάζοντας τα πολύτιμα στολίδια της.
Τα πιάνω με σεβασμό, αφήνω όλα όσα έχουν ζωή να τη συνεχίσουν και διαλέγω τους δικούς μου θησαυρούς.


Φέρνω τους θησαυρούς μου στον ίσκιο και πιάνω την κουβέντα με τους άλλους. Δεν την αφήνουμε να ξεστρατίσει ούτε λίγο από τη μαγεία της γαλήνης που χαρίζει η φύση.

Πιάνουμε τα όνειρα από εκεί που τα είχαμε αφήσει, σε αυτό ακριβώς το σημείο χρόνια πριν, παρακολουθώντας τα παιδιά μας που κάνουν βουτιές.
Στην ηλικία τους ήμασταν πάνω κάτω όταν έπαιρνε ο μεγαλύτερος της παρέας το αυτοκίνητο του πατέρα του κι ερχόμασταν εδώ. Σχεδόν η ίδια παρέα, παρά μια τραγική απώλεια που ακόμα πονάει όσο τίποτα και μια εθελούσια δειλή, άνανδρη έξοδο.
Οι υπόλοιποι είμαστε εδώ. Η απώλεια αξεπέραστη. Νιώθουμε τον ίσκιο του αδερφού και φίλου μας να μας συντροφεύει. Η εθελούσια έξοδος, ανάξια λόγου, πέρασε γρήγορα από το στάδιο του πόνου κι έμεινε η σκιά της μόνη της σε μια νοητή γωνιά της παραλίας μας, ξεχασμένη και ξεπερασμένη καθώς η ζωή συνεχίστηκε. Μια σκιά, ούτε ελαφριά, ούτε βαριά γύρω μας. Απλά άφαντη.
Μεγαλώσαμε, αλλά τα κορίτσια του τότε πάλι ψάξαμε για κοχύλια.
Μαζί μας μεγαλώνει και ωριμάζει, σαν παλιό καλό κρασί, αυτό που μας δένει.


Το κείμενο και οι φωτογραφίες αλιεύτηκαν από το 2013 και αναδημοσιεύονται για τα "Λόγια της Πλώρης", μια ιδέα της Μαρίας Νικολάου για "Το κείμενο".
Εδώ είναι η πρωτότυπη ανάρτηση, από την οποία δεν άλλαξα τίποτα, εκτός από το μέγεθος της γραμματοσειράς και των φωτογραφιών.